Μια ζωή σπαρμένη ρόδα...

...Ωραία και καλά τα παραμύθια... Ψυχαγωγούν, πλουτίζουν τις εμπειρίες, θέτουν σε λειτουργία το μοχλό της φαντασίας και του άπειρου. Και στο κάτω-κάτω αυτός είναι ο σκοπός τους. Όμως γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ'όσα περιγράφουν στις γεμάτες λυρισμό και άρωμα ζεστής σοκολάτας στη θαλπωρή του τζακιού ένα παγωμένο χειμωνιάτικο απόβραδο δε συμβαίνει στ' αλήθεια; Ποιος τα έγραψε και γιατί; Αφού δεν αποτελούν πρότυπα ζωής γιατί τότε να υπάρχουν; Για να τα αναπολεί κανείς μια φθινοπωρινή μέρα, με την κρύα του καρδιά, σκεφτόμενος πως όλες οι αξίες των παιδικών του χρόνων τελικά δεν ισχύουν. Και καθόλου μάλιστα.
Εγώ τώρα είμαι εγωίστρια; Ζητάω πολλά άραγε; Θέλω μόνο να ζήσω το δικό μου, μοναδικό παραμύθι, που δε θα μοιάζει με κανένα άλλο. Φορές αναρωτιέμαι αν είμαι ιδεαλίστρια. Γιατί, πράγματι νιώθω να με κυβερνά κάτι ανώτερο και παράλληλα αισθάνομαι σαν να ανήκω σε μιαν άλλη εποχή. Σωματικά είμαι στην κοινωνία του σήμερα. Πνευματικά όμως;
Οφείλω να ομολογήσω πως είμαι επαναστάτρια. Σιωπηλή. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι μηδενίστρια. Δε θέλω ούτε να αποφύγω ούτε να απορρίψω το παρελθόν. Απλώς προσπαθώ να το χρησιμοποιήσω δημιουργικά για να φτιάξω κάτι καλύτερο, κάτι μεγαλύτερο και σπουδαιότερο. Τη δική μου ιστορία. Κλείνω όλες τις αναμνήσεις  σ'ένα χρονοντούλαπο, καλές ή κακές και δεν τις αφήνω να φύγουν, Θέλω να ξεχάσω και να θυμάμαι.
Και εκεί έρχεται και το προαναφερθέν παραμύθι... Μα τι είναι πια κι αυτό τελοσπάντων; Φορές διαβάζω "Ζωή σαν παραμύθι" κι απορώ: ΠΩΣ γίνεται; Γίνεται όλα να σου συμβούν όπως εσύ εκ των προτέρων τα έχεις προγραμματίσει; Αλήθεια, ΓΙΝΕΤΑΙ;
Το συναίσθημα πάντα νικάει τη λογική. Και η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Είναι ουτοπία να ονειρεύομαι έναν ιδανικό κόσμο, μια ιδανική κοινωνία, χωρίς πόνο, χωρίς βάσανα, χωρίς τα καθημερινά μικροπροβλήματα της ζωής; Ναι, το ξέρω, αλλά η αδεία της φαντασίας βρίσκεται σε έξαρση. Και καταργεί θεσμούς, θρησκείες και οικογένειες. Επειδή είμαι άνθρωπος. Κι είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ μου να ονειρεύομαι, να οραματίζομαι το δικό μου "Σπίτι στο Λιβάδι" μέσα στη ροζ σαπουνόφουσκά μου. Κι επειδή τελικά "ο επιμένων νικά"...