Φόρα το προσωπείο σου και βγες...

...Κοιτώντας μια παλιά φωτογραφία του Δημοτικού... Πόσος καιρός πέρασε από τότε; Πότε κύλησαν τα χρόνια σαν νερό,σαν πετάρισμα των βλεφάρων  κι έφτασε το σήμερα; Τόσο έντονες οι αναμνήσεις... Σαν χθες έρχεται στο νου το πρώτο διαγώνισμα, η πρώτη σχολική εκδρομή. Μαζί με μια -γλυκόπικρη- υποψία χαμόγελου στο πρόσωπό μου. Στα υγρά μου χείλη, στα κλαμμένα μου μάτια...
Κοιτάω κι αναρωτιέμαι: που πήγε άραγε αυτό το γλυκό κορίτσι; Που πήγε αυτή η πεισματάρα, άτρωτη κοπέλα, που δε φοβόταν ΤΙΠΟΤΕ; ΠΟΥ ΠΗΓΕ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ; Χάθηκε, μέσα στις στοίβες από βιβλία αρχαίων και ιστορίας, αγωνιζόμενη και προσπαθώντας-μάταια- με όλη τη δύναμη της ανθρώπινης φύσης της να αποδείξει κάτι: πως είναι ΑΞΙΑ, πως τα καταφέρνει και μόνη της...
Χάθηκε στο παιχνίδι της ζωής, προδομένη από αισθήματα και ανθρώπους...Και τώρα ψάχνει μια ελπίδα σωτηρίας, ένα φως που θα την βγάλει από το σκοτεινό λαβύρινθο του μυαλού, ενός μυαλού αρρωστημένου, με μόνη έγνοια να σέρνει ψυχές στο βάλτο που ΑΥΤΟ δημιούργησε...
Κι εγώ τώρα, με την πέτρινη, μουδιασμένη μου καρδιά, θεατής σε βαρετό κι άθλιο έργο, σε τοίχο πάθων που εγώ έχτισα, αλλά -αλίμονο- τώρα δεν έχω δύναμη να γκρεμίσω...
Προχωρώ μόνη, σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή και συνταξιδιώτες μονάχα το φόβο, την απελπισία τη φρίκη και την αλλοτρίωση...
Ολόκληρη η ζωή μου φαίνεται πως μοιάζει με αυτή της  ευρυπίδειας, διπλοϋπόστατης Ελένης: όλες τις εμπειρίες, τα αισθήματα και τις επιθυμίες ζει ένας επιφανειακός, κάλπικος εαυτός μου. Όμως ο πραγματικός, αυτός που λαχταρά και προσδοκά επιτέλους να ελευθερωθεί, βρίσκεται καλά κλειδωμένος στο επτασφράγιστο μπαούλο του πατέρα   χρόνου...
Όμως <<τίς πταίει;>>; Πώς έγινα πραγματικά πειθήνειο όργανο του ίδιου του εαυτού μου; Πώς αλήθεια προέκυψε η αντίθεση του <<φαίνεσθαι και του είναι>>; Γιατί παρουσιάζω ένα είδωλο στους άλλους κι όχι ΕΜΕΝΑ πραγματικά; Τα μόνα ερωτήματα που θα μείνουν-δυστυχώς για πάντα- αναπάντητα. Κι όταν πια μου προκαλλούν πόνο και δάκρυ, τότε απευθύνομαι με μια μονάχα φράση στον εαυτό μου: <<Φόρα το προσωπείο σου και βγες>>...

Μια ζωή σπαρμένη ρόδα...

...Ωραία και καλά τα παραμύθια... Ψυχαγωγούν, πλουτίζουν τις εμπειρίες, θέτουν σε λειτουργία το μοχλό της φαντασίας και του άπειρου. Και στο κάτω-κάτω αυτός είναι ο σκοπός τους. Όμως γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ'όσα περιγράφουν στις γεμάτες λυρισμό και άρωμα ζεστής σοκολάτας στη θαλπωρή του τζακιού ένα παγωμένο χειμωνιάτικο απόβραδο δε συμβαίνει στ' αλήθεια; Ποιος τα έγραψε και γιατί; Αφού δεν αποτελούν πρότυπα ζωής γιατί τότε να υπάρχουν; Για να τα αναπολεί κανείς μια φθινοπωρινή μέρα, με την κρύα του καρδιά, σκεφτόμενος πως όλες οι αξίες των παιδικών του χρόνων τελικά δεν ισχύουν. Και καθόλου μάλιστα.
Εγώ τώρα είμαι εγωίστρια; Ζητάω πολλά άραγε; Θέλω μόνο να ζήσω το δικό μου, μοναδικό παραμύθι, που δε θα μοιάζει με κανένα άλλο. Φορές αναρωτιέμαι αν είμαι ιδεαλίστρια. Γιατί, πράγματι νιώθω να με κυβερνά κάτι ανώτερο και παράλληλα αισθάνομαι σαν να ανήκω σε μιαν άλλη εποχή. Σωματικά είμαι στην κοινωνία του σήμερα. Πνευματικά όμως;
Οφείλω να ομολογήσω πως είμαι επαναστάτρια. Σιωπηλή. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν είμαι μηδενίστρια. Δε θέλω ούτε να αποφύγω ούτε να απορρίψω το παρελθόν. Απλώς προσπαθώ να το χρησιμοποιήσω δημιουργικά για να φτιάξω κάτι καλύτερο, κάτι μεγαλύτερο και σπουδαιότερο. Τη δική μου ιστορία. Κλείνω όλες τις αναμνήσεις  σ'ένα χρονοντούλαπο, καλές ή κακές και δεν τις αφήνω να φύγουν, Θέλω να ξεχάσω και να θυμάμαι.
Και εκεί έρχεται και το προαναφερθέν παραμύθι... Μα τι είναι πια κι αυτό τελοσπάντων; Φορές διαβάζω "Ζωή σαν παραμύθι" κι απορώ: ΠΩΣ γίνεται; Γίνεται όλα να σου συμβούν όπως εσύ εκ των προτέρων τα έχεις προγραμματίσει; Αλήθεια, ΓΙΝΕΤΑΙ;
Το συναίσθημα πάντα νικάει τη λογική. Και η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Είναι ουτοπία να ονειρεύομαι έναν ιδανικό κόσμο, μια ιδανική κοινωνία, χωρίς πόνο, χωρίς βάσανα, χωρίς τα καθημερινά μικροπροβλήματα της ζωής; Ναι, το ξέρω, αλλά η αδεία της φαντασίας βρίσκεται σε έξαρση. Και καταργεί θεσμούς, θρησκείες και οικογένειες. Επειδή είμαι άνθρωπος. Κι είναι ΔΙΚΑΙΩΜΑ μου να ονειρεύομαι, να οραματίζομαι το δικό μου "Σπίτι στο Λιβάδι" μέσα στη ροζ σαπουνόφουσκά μου. Κι επειδή τελικά "ο επιμένων νικά"...

Σημεία και Τέρατα

...Και να που η ζωή τελικά δεν είναι καμιά εύκολη υπόθεση... Τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δε σου δίνεται έτοιμο και ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δεδομένο. Για όλα πρέπει να παλέψεις να αγωνιστείς, να κοπιάσεις για να περηφανεύεσαι μετά ότι έχεις κι εσύ στον ήλιο μοίρα. Όμως, πόσο συχνά μπορούμε να δίνουμε μάχες; Γίνεται-ανά πάσα ώρα και στιγμή- να είμαστε σε εγρήγορση, προετοιμασμένοι για ερωτήσεις που δε θα απαντηθούν ποτέ (και ίσως ούτε καν θα υποβληθούν); Όχι, δεν είμαστε πολεμικές μηχανές. Και το κυριότερο, δεν είμαστε ρομπότ, και πατώντας το μαγικό κουμπί να ανάβουμε και να σβήνουμε. Εγώ είμαι  ΑΝΘΡΩΠΟΣ, θέλω να ζήσω και μου στερείτε τον αέρα. Θέλω να νιώσω, να γελάσω, να κλάψω, να πονέσω, να αγαπήσω. Όμως  γιατί ως τώρα μαθαίνω για τη ζωή ΑΛΛΩΝ, για τους έρωτες, τα πάθη και τις χαρές τους; Μόνο και μόνο για μια χούφτα εντύπωση. Ο παπαγάλος που βρίσκεται μέσα μας ξυπνάει κι αρχίζει να λέει, να λέει, να λέει ιστορίες δίχως αρχή και τέλος. Μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει. Κι όταν καλείται να απαντήσει για τη ΔΙΚΙΑ του τη ζωή; Ο φλύαρος αυτός παπαγάλος δεν έχει καμιά αξία τότε.

Όλη αυτή η διαδικασία με φθείρει, με εξαγριώνει και με ταπεινώνει. Η ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου-σε ποιον και γιατί άραγε;- είναι ψυχοφθόρα. Κι εκεί φαίνεται ο κοντόφθαλμος σύγχρονος άνθρωπος, που δε βλέπει πέρα από τη μύτη του. Γιατί εντυπωσιάζεται από το πομπώδες, μαγεύεται από τη ζωντάνια και την ποιότητα του "φτιαχτού". Αδιαφορεί για αυτό που είναι ταπεινό και συγκροτημένο και δεν ψάχνει περαιτέρω όταν αρχίζει να καταλαβαίνει πως τα πράγματα μπορεί να μην μπαίνουν στη θεσούλα που έχει από πριν ετοιμάσει γι'αυτά. Παραμερίζει και κάνει διακρίσεις. ΓΙΑΤΙ; Γιατί δεν έδωσε σε όλους ίσες ευκαιρίες. Γιατί είναι δέσμιος στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Γιατί δεν είναι ο ΙΔΙΟΣ ελεύθερος για να τα καταλάβει όλα αυτά.

Κάθε μέρα κι ένας νέος αγώνας. Δικαίωσης για κάποιους. Για άλλους πάλι δε θα είναι ποτέ, αφού ο άνθρωπος, όντας πεισματάρης, δεν αλλάζει εύκολα γνώμες κι απόψεις. Έλα όμως που υπάρχουν κι άλλοι, πιο πεισματάρηδες, που ενώ ξέρουν ότι θα χάσουν, ενώ ξέρουν ότι ο αγώνας τους είναι καταδικασμένος από πριν,  συνεχίζουν να προσπαθούν και να ονειρεύονται το κάτι καλύτερο, άσχετα με το αν τελικά όλα αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός. Γιατί τελικά αυτό είναι ζωή. Να παλεύεις χωρίς φόβους γι' αυτά που αγαπάς, απαλλαγμένος από κάθε είδους προκατάληψη και να έχεις συναίσθηση ότι μπορεί και να χάσεις. Γιατί τελικά ΑΥΤΟΣ είναι ο ελεύθερος άνθρωπος...