Σημεία και Τέρατα

...Και να που η ζωή τελικά δεν είναι καμιά εύκολη υπόθεση... Τίποτα δε χαρίζεται, τίποτα δε σου δίνεται έτοιμο και ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι δεδομένο. Για όλα πρέπει να παλέψεις να αγωνιστείς, να κοπιάσεις για να περηφανεύεσαι μετά ότι έχεις κι εσύ στον ήλιο μοίρα. Όμως, πόσο συχνά μπορούμε να δίνουμε μάχες; Γίνεται-ανά πάσα ώρα και στιγμή- να είμαστε σε εγρήγορση, προετοιμασμένοι για ερωτήσεις που δε θα απαντηθούν ποτέ (και ίσως ούτε καν θα υποβληθούν); Όχι, δεν είμαστε πολεμικές μηχανές. Και το κυριότερο, δεν είμαστε ρομπότ, και πατώντας το μαγικό κουμπί να ανάβουμε και να σβήνουμε. Εγώ είμαι  ΑΝΘΡΩΠΟΣ, θέλω να ζήσω και μου στερείτε τον αέρα. Θέλω να νιώσω, να γελάσω, να κλάψω, να πονέσω, να αγαπήσω. Όμως  γιατί ως τώρα μαθαίνω για τη ζωή ΑΛΛΩΝ, για τους έρωτες, τα πάθη και τις χαρές τους; Μόνο και μόνο για μια χούφτα εντύπωση. Ο παπαγάλος που βρίσκεται μέσα μας ξυπνάει κι αρχίζει να λέει, να λέει, να λέει ιστορίες δίχως αρχή και τέλος. Μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει. Κι όταν καλείται να απαντήσει για τη ΔΙΚΙΑ του τη ζωή; Ο φλύαρος αυτός παπαγάλος δεν έχει καμιά αξία τότε.

Όλη αυτή η διαδικασία με φθείρει, με εξαγριώνει και με ταπεινώνει. Η ανάγκη να αποδείξεις την αξία σου-σε ποιον και γιατί άραγε;- είναι ψυχοφθόρα. Κι εκεί φαίνεται ο κοντόφθαλμος σύγχρονος άνθρωπος, που δε βλέπει πέρα από τη μύτη του. Γιατί εντυπωσιάζεται από το πομπώδες, μαγεύεται από τη ζωντάνια και την ποιότητα του "φτιαχτού". Αδιαφορεί για αυτό που είναι ταπεινό και συγκροτημένο και δεν ψάχνει περαιτέρω όταν αρχίζει να καταλαβαίνει πως τα πράγματα μπορεί να μην μπαίνουν στη θεσούλα που έχει από πριν ετοιμάσει γι'αυτά. Παραμερίζει και κάνει διακρίσεις. ΓΙΑΤΙ; Γιατί δεν έδωσε σε όλους ίσες ευκαιρίες. Γιατί είναι δέσμιος στερεοτύπων και προκαταλήψεων. Γιατί δεν είναι ο ΙΔΙΟΣ ελεύθερος για να τα καταλάβει όλα αυτά.

Κάθε μέρα κι ένας νέος αγώνας. Δικαίωσης για κάποιους. Για άλλους πάλι δε θα είναι ποτέ, αφού ο άνθρωπος, όντας πεισματάρης, δεν αλλάζει εύκολα γνώμες κι απόψεις. Έλα όμως που υπάρχουν κι άλλοι, πιο πεισματάρηδες, που ενώ ξέρουν ότι θα χάσουν, ενώ ξέρουν ότι ο αγώνας τους είναι καταδικασμένος από πριν,  συνεχίζουν να προσπαθούν και να ονειρεύονται το κάτι καλύτερο, άσχετα με το αν τελικά όλα αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός. Γιατί τελικά αυτό είναι ζωή. Να παλεύεις χωρίς φόβους γι' αυτά που αγαπάς, απαλλαγμένος από κάθε είδους προκατάληψη και να έχεις συναίσθηση ότι μπορεί και να χάσεις. Γιατί τελικά ΑΥΤΟΣ είναι ο ελεύθερος άνθρωπος...